AFSCHEID
Als de vos zonder naam
zijn bekende passie preekt,
de boer vervolgens verzuimt
op zijn kippen te passen,
als zijn boerin bovendien
in een opwelling
van pure wellust
ook nog eens de boer op gaat
om, gevoeld, in het geniep
het spreekwoordelijke beest
uit te hangen
met de illusie
gemiste momenten
en heerlijke hoogtepunten
te kunnen inhalen
[als deelneemster aan
een veel bekeken Tv-serie
“Boerin zoekt man”],
als de teruggekeerde wolf
hiervan lucht heeft gekregen
en zich rijkelijk tegoed doet
aan boerderijkippen
en een enkel schaap
dan fluit notabene
[hoe bestaat het?]
net dan
een onbekende
en onbeminde migratievogel
het startdeuntje
voor de nieuwe herfst.
Terstond
vallen eerste kastanjes
van hun gelijknamige bomen,
eikeltjes dwarrelen neer
als lentebloesem
en boombladeren verkleuren
van schaamte omdat zij
niet eerder loodrecht
of juist schuins marcherend
ter aarde zijn gevallen.
Oh, wankelmoedige kastanjes.
Afscheid
van weer een voorbij
gegleden zomer
en nazomer
in onzekere afwachting
van donkerder wordende dagen
en nachten zonder einde
die aanvoelen
als door god en mens verlaten.
Door dichte wolkenvelden
in pesterige stemming
missen we verdomme
het opbeurende maanlicht.
Afscheid
zonder een greintje zekerheid
van een lentefris weerzien.
We zullen zien.
14 – 17 september 2026
Recente reacties