Sterren, straalbezopen van
Bourbon whisky
dromen beschonken
van Venus’ overname
en al haar geheime geliefden.
Sterren, lyrisch en euforisch van
vaten vol opwekkende drank
dromen nacht na sterrennacht
van onbekende diepten
in héél hun heelal.

Sterrendromen
van verovering
bezetting en beheersing
van lichtjaren verre melkwegstelsels.
In vergelijking verbleekt pardoes
het patserig streven
naar kolonisatie en bemensing
van een Muskige mars of maan.

Nuchtere hemellichamen
filosoferen over een Tegenmacht
met plat geslagen aardbewoners
van hun wereldvreemd
geworden planeet.

Gebeden gepreveld
zoals in kloosters
uit ver vervlogen tijden
over een Verbond
van Verlichte Planeten &
Sterren plus Ontheemden
zonder status of rechten,
op de vlucht geslagen
voor hun suïcidale planeet.

Dronken sterren en cum suis
staren steevast
naar dat Grote Zwarte Gat,
vol natte, zatte dromen
over Goddelijke Kracht
en Macht.

20 – 28 oktober 2026.

^{*Dit Harnell kunstwerk van oktober ’26 bestaat uit verticaal geplaatste latten; aan beide kanten beschilderd.
Binnen een raamwerk dat, gemonteerd aan bijv. een plafond, op elektrische stroom kan ronddraaien
als een veritabel “Carrousel aux couleurs”.}

16.10.26.
een gewone
nóg doordeweekse dag,
bij voorbeeld
boodschappendag.
In eigen land
feestdag noch vrije dag,
wel nationale kroketten dag
en voor onze bijna-buren
in Oekraïne
dag 1695
sinds oorlogsbegin
en mijn eerste, gedichte zin
over de grote trek
westwaarts.

*****

1695
dagen & nachten
vol verlies en verdriet.
1695,
neutraal getal
zeker zonder inkt
van veer of vulpen,
afstandelijk & onderkoeld
zonder de wrede werkelijkheid
in mensenland en natuur
met angst bij dieren, vissen,
vogels en voortjagende wolken.

1695
dagen oorlog waar niemand
in de Oekraïne ooit
om had gevraagd.
Enige schuld:
de koppige wil
voor een vrije zoektocht
naar eigen toekomst.

1695
oorlogsdagen
met een totaalverbod
op dit verdoemde woord.
Ontkenningen
over oorlogsplannen
vóór het begin,
zelfs met klemtoon
benoemd als oefeningen.
Hun woorden geen wartaal
of talige ontsporingen
maar onderdeel van
“Opperbeerse taal”,
een taalverzameling
voor onderdrukking & bedrog.

1695
dagen duurt vandaag de
“Speciale Militaire Operatie”
volledig volgens plan verlopen,
althans in Opperbeerse taal gegoten.
Vandaag is een tussenstand,
het overvallen land
maar tussenstation
op weg naar liefst meer
in het westen
waar wij, nog vrij,
wonen.

^{7- 12 oktober 2026}

I
Ergens
in een land
niet ver van het lage land,
een soort van buurland,
waren plots Stolpersteine
met toelichtende teksten
over wandaden
begaan aan burgers
in Wereldoorlog II
in dat plaatsje
van de ene
op de andere dag
ongewenst, onmogelijk
want overnacht
puur gevaarlijk geworden
voor de ouden van dagen:
struikelen en vallen
met nare gevolgen
moest voorkomen worden.
Valpreventie als voorwendsel
voor willen vergeten.

II
Ergens anders
in een land
nog veel verder van het lage land
worden en werden
boeken uit de bibliotheken
verwijderd, zelfs vernietigd,
want plots ongepast
bedreigend of gevaarlijk
voor hun opgroeiende jeugd
en kinderen.
Kinderen en jongeren
had men overgeslagen.

III
Ergens anders
in het lage land
werden posters
van bepaalde partijen of groepen
verscheurd, beklad
of overgeplakt
met typische en tegelijk
cryptische teksten.
Kreten over Nieuwe Orde,
over Wij zijn Het Volk,
niet de keurig gekozen
volksvertegenwoordigers,
want allemaal
handlangers van Het Kartel
en Het Systeem.

IV
Ergens anders
in dat lage land,
werden dorpsgenoten en buren
met sympathie voor “opvang van”
plots volksvijanden en verraders,
hun huizen werden beklad,
een auto belandde in de sloot,
dreigementen alom.

V
Ergens anders
in dat lage land
werd ook al eens
een oproep gedaan
om samen als burgerwachten
asielzoekers & vluchtelingen
bij de landsgrens
zelf tegen te houden,
een daad van verzet
tegen “immigratie tsunami”.
De overheid
had zijn eigen burgers
volgens deze
Ware Volksvertegenwoordigers
te lang vergeten
of opgegeven.

VI
Ergens anders
werd de auto
van een burgemeester
in de fik gezet,
een geintje natuurlijk,
moet kunnen.

VII
Weer ergens anders
werden gevangenisbewaarders
bedreigd.
Rook stijgt op
van brandende hooibalen
langs snelwegen,
spoorlijnen ontregeld,
sabotage of terreur?
Wie iets vermoedt
of meer dan
of zelfs zeker weet wat
durft dit niet
een, twee, drie
te zeggen.
Doodsbedreigingen
zijn een hobby geworden
voor elke dag en tijd.
We weten je wel te vinden
is tegenwoordig het tegendeel
van een geruststelling.

VIII
Raad nou zelf,
welk lage land,
ver van ons Hollandse bed,
zou dit kunnen zijn?
Wij gaan zó
niet met elkaar om,
wij kijken echt naar elkaar om.
“Nabuurschap”
zit in ons nationale DNA.
Eenmaal raden is gratis,
twee maal gissen
is nog steeds
je simpelweg vergissen,
drie maal verkeerd
is verdomd verdacht.

Nawoord:
bedenk en overdenk,
dit gedicht ontstond
dankzij uit de dagkrant
geknipte berichten.

^{29 september – 01 oktober 2026}

Als de vos zonder naam
zijn bekende passie preekt,
de boer vervolgens verzuimt
op zijn kippen te passen,
als zijn boerin bovendien
in een opwelling
van pure wellust
ook nog eens de boer op gaat
om, gevoeld, in het geniep
het spreekwoordelijke beest
uit te hangen
met de illusie
gemiste momenten
en heerlijke hoogtepunten
te kunnen inhalen
[als deelneemster aan
een veel bekeken Tv-serie
“Boerin zoekt man”],
als de teruggekeerde wolf
hiervan lucht heeft gekregen
en zich rijkelijk tegoed doet
aan boerderijkippen
en een enkel schaap
dan fluit notabene

[hoe bestaat het?]

net dan
een onbekende
en onbeminde migratievogel
het startdeuntje
voor de nieuwe herfst.

Terstond
vallen eerste kastanjes
van hun gelijknamige bomen,
eikeltjes dwarrelen neer
als lentebloesem
en boombladeren verkleuren
van schaamte omdat zij
niet eerder loodrecht
of juist schuins marcherend
ter aarde zijn gevallen.
Oh, wankelmoedige kastanjes.

Afscheid
van weer een voorbij
gegleden zomer
en nazomer
in onzekere afwachting
van donkerder wordende dagen
en nachten zonder einde
die aanvoelen
als door god en mens verlaten.
Door dichte wolkenvelden
in pesterige stemming
missen we verdomme
het opbeurende maanlicht.

Afscheid
zonder een greintje zekerheid
van een lentefris weerzien.
We zullen zien.

^{14 – 17 september 2026}

[ poëtische mijmering in vier verse verzen
met het getal 75 al in zicht]

Als De Tijd
die eindeloze tijd
verstrijkt en
eeuwigdurend wegtikt
en tikt en tikt
in de stilte van je thuis
of ergens
in de diepte
van de slapeloze nacht
dan krijg je vanzelf
voor niets en uit het niets
rillingen over je lijf
en een naargeestig
knagend gevoel
van onmacht
van overgeleverd zijn
aan de regelmaat
en discipline van
De Tijd.

En, in het besef
dat De Tijd
puur tegen jou werkt.
Weerloos ben je
tegenover De Tijd.
Jij kunt bij god niet op
tegen De Tijd.
Jij bent meer
dan een maat te klein.
Bij voorbaat voer je
een verloren strijd.

Jij
bent verre van tijdloos,
gevangen en tegelijk
volkomen vrij
binnen die begrensde tijd
tussen jouw geboorte
en jouw dood.
Vrij
in de gevangenschap
gevangen
in de vrijheid van
De Tijd.

Vandaar wellicht
de vele dromen
fantasieën
en vooral verwoede pogingen
van gefortuneerden
voor het bereiken
van het voorgespiegelde
“eeuwig leven”.

22 augustus – 03 september 2026

1.
Eindelijk nachtelijke regen
zachte, gestage regen
de gedroomde & reddende Zegen
van Boven.
*
Na weken verzengende hitte
uitdroging, slinkende meren
en rivieren vol wrakken, afval
beenderen, dijken met scheuren
drooggevallen rivieren en beken
en overal branden
vuur en vlammen
uit Dantes hel.

2.

Smeekbeden
voor afkoeling & regen
in bestofte & bedompte
kerken en kapellen
vol brandende kaarsen.
*
Ingezonden boodschappen
bij radio, tv en kranten
indringende verzoeken
voor zomerse Regenfeesten
en een onverwachte voorkeur
voor een midwinters
Sneeuw- en Vorstfeest:
herinnering en eerbetoon
aan vroeger
toen we kou en sneeuw
gewoon en gezellig vonden.

3.

Een vol Vurige Zomer
met weer een hittedag
na de zoveelste plaknacht
vol ademnood, zweterigheid
en slapeloosheid.
Toen had die zomernacht
zowaar en verdomd slinks
zijn drijfnatte geheugen gewist,
onder het motto:
Zie de mens!

4.
Gewoon
wissen, wegpoetsen
van niets meer weten
simpelweg
geen actieve herinneringen
en gewoon doorgaan
zonder zelfs maar
de vraag te stellen
laat staan te beantwoorden
wat het woord
gewoon
nog betekent
bij de zoveelste
ongewone zomer
van de buitencategorie:
*
Vissen
wilden vrijwillig
in de vriezer,
bosdieren
zochten koelcellen op,
vee weigerde
om geventileerde schuren
te verlaten,
vogels vluchtten
koele parkeergarages in
huisdieren gingen
aan de beademingsapparatuur
broodnodige bijenvolken
verkasten naar Bessenland
hoogbejaarden
kwijnden massaal weg
vanzelfsprekend zorgvuldig
in statistieken opgenomen
als significante oversterfte.
*
Opvallend,
Nederland had geen last
van verontwaardiging
noch van een slecht geweten
over deze reuze stapel
hittedoden.
*
Ons land ging gewoon
over tot zijn geliefde
orde van de dag.

17 – 20 augustus 2026

*Dit is het laatste gedicht van deze serie zomergedichten.

1.
Een zomer
ontstegen aan Dantes hel
vuur en vlammen in dronken bui
vraatzuchtig op zoek
naar steeds weer wouden
bossen, huizen
en heidevelden.

2.
Ontketend vuur
opgejaagd door wisselende
en oersterke windvlagen
alle in wraakzuchtige buien.
Vergelding, de oerdrift
om alles te willen verbranden
vernietigen en voortjagen.
Een eindeloos einde
als het aan deze woeste
vlammenzeeën
zou liggen.

3.
Zo maar een zomer
en overal hels vuur
dat mensen wil confronteren
met zichzelf
en zijn leefgewoonten.

4.
Lekker zonnen
lekker luieren
lekker niets doen
niets moeten
alleen genieten
en je amuseren.

5.
We laten ons toch
niet gek maken
door al die opgeklopte
berichten en reportages
van de ochtend
tot de overbekende late avond
dag na dag.
Bekijk het effe, zeg.
Het valt per saldo
toch echt nog wel mee.
Wat een ondergangsprofeten.

6.
Elk jaar
zijn er weer natuurbranden.
Hier is helemaal
niks aan het handje.
Vanavond lekker BBQ’en
en gezellig wat drinken.
Samen
bij een gezellig kampvuur
te gekke muziek
lekker dansen.
Gewoon gezellig, geen gedoe
of moeilijk doen
zomeren, zomeren
eindeloos zomeren
en ons vooral nergens
om zorgen.

7.
Hé,
er komt goddomme
geen druppel water meer
uit de kraan,
nergens hier.
Wat krijgen we nou?
Da’s toch niet meer
normaal.

^{31 juli – 04 augustus 2026}

*
Zomeren, zomeren, zomeren,
zelfs zomertijden
vliegen vliegensvlug voorbij.
Velen vieren hun zomervakantie
[onmisbaar kroonjuweel]
hittegolven, bos- en heidebranden
ten spijt. Sorry, sorry, maar.

Stijgende brandstofprijzen
worden verhit digitaal gedeeld
vervloekt of gelaten aanvaard
als bijproduct
van conflicten en oorlogen
binnen of buiten
de Oude Wereld.

*
Zomeren, zomeren, zomeren,
bijkomen van alle gedoe
van weer een jaar
met werk, teleurstellingen
en daagse stress.

Het recht op vakantie
lijkt zowat in zomerijs gebeiteld
beslommeringen vergeten
zalig wegdromen en ontspannen
toeristische drukte trotseren
of [zo veel mogelijk] negeren
zon, schaars water
plus speelsheid opzoeken
en zonder gêne
daarin kanoën of waden.

*
Zomeren, zomeren, zomeren,
zonder uitstel of beperking
met gebruikmaking
van een online bestelde dosis
flinterdunne hoop
dit niet te moeten bezuren.
Zo maar zomeren,
zomeren zonder meer
in zinderend weer,
misschien volgend jaar
al niet meer.
Zo…..

^{20 – 23 juli 2026.}

Een zomer
die het onverwacht
en hopelijk tijdelijk
laat afweten,
een zomer
die me danig teleurstelt,
jawel, zeker weten,
elders schijnt overal de zon
volop en uitbundig
en dreigt soms zelfs
alleen onder te willen gaan
in een vlammenzee.

Hier
domineren wolkendekens
met broeikaseffecten,
ik loop in het stadspark
onverhoeds zowaar
tegen een forse sparrenboom op,
fel groen, nergens een verkleuring
volledig versierd met
in de briesjes wiegende briefjes,
keurig vastgeknoopt
met stukjes roodkleurig touw,
het geheel gelijkend
op een kunstzinnige installatie
ter stimulering
van de verbeeldingskracht
van voorbijgangers.

Eerste kerstboomboodschap:
had je mij maar
niet open gevouwen,
mijn letters kunnen het daglicht
niet goed verdragen,
bovendien heb ik werkelijk
niets inhoudelijks te zeggen.
Mijn briefje had beter
blanco kunnen blijven.
Ik weet niet eens meer
waarom ik dit kattebebelletje
heb geschreven.

Tweede sparrenboombriefje:
eigenlijk durf ik dit niet
aan het maagdelijke papier
toe te vertrouwen,
maar ik ben zo bang
voor alle [eventueel]
nog komende zomers,
met god mag weten
welke hitte, droogte, tekorten,
ruzies, conflicten en doden,
vouw mij liever
maar meteen weer op.
Ik doe alsof ik
van niets weet
noch geweten heb.
Mijn naam is kerstbal.

Derde naaldboombriefje:
god liet het de afgelopen tijd
sowieso afweten,
zijn nog ongeboren zoon
zag zijn geboorte niet zitten,
hij had nog
om een tijdige abortus gevraagd,
maar bleef ongehoord
noch werd zijn wens verhoord,
verdomd
en dat zou een gezellig
zomerkerstfeest moeten worden,
nou vraag ik je,
hoe dan in…….naam?

Vierde groenboombriefje:
Mijn gedachten gaan
naar niets en niemand meer uit,
vluchteling die ik ben
uit het Grote Berenrijk.

Na een onschuldige actie
in mijn lokale super
met plakbriefjes op artikelen
over de noodlottige oorlogspolitiek
van mijn land
[dat dus mijn land niet meer is
en nooit meer zal zijn]
moest ik overhaast en overnacht
op de vlucht
[om een traliebestaan of verbanning
te ontkomen]
naar het voor mij
volkomen vreemde westen.

Op de kerstboom beschouwd
ben ik een verdwaalde stateloze
zonder hoop op verandering
in mijn Land van Herkomst.
Papier en procedures
zijn overal
gekmakend geduldig.

Alle
andere kerstbriefjes
liet ik na lezing
van deze vierling ongelezen
en verder vergelen.
Wie verzint zo’n kunstwerk
voor een stadspark
dat verkoeling en ontspanning
hoort te bieden?
Dit kunstwerk biedt
goddomme
geen perspectief,
geen troost en nog minder
inspiratie of optimisme.
Opeens zie ik zo uit naar
sappig zomers fruit.

^{7 – 10 juni 2026}

^{[* Zomers gedicht nr. II in het bewust bedoeld absurde]}

Zz.
Deze zomer begon
al te zomeren ergens
in het prille voorjaar,
verstopte zich
zo nu en dan
om in mei
na een aarzelende fase
met volle kracht weer
het meteo toneel
te veroveren.

Zz.
Onze parapluboom
heeft puur nare herinneringen
aan deze krachtpatser
van een superzomer.
Het zgn. lage tuingroen
schoot brutaal
en ongeremd omhoog.
De ongebreidelde groei
bedekt bijkans
de lieftallige sculptuur
van een doldwaas
verliefd stelletje.

Zz.
Gisteravond laat
bleek ook nog eens
de maan gekaapt
door een onbekende macht.
Slechts een Halve Maan
schonk ons zijn gratis
gelige licht
zonder garanties
op toekomstig herstel.

Zz.
Een zonderlinge zomer
met allerlei nieuwe records,
avonden en nachten
vol voetbal,
met binnenlandse VS-politiek
in tijdelijke camouflagekleuren,
gezang & gezelligheid
vol schuimend bier
en veronderstelde
verbroedering overal voorop,
gewetensbezwaren en hun dragers
met verplicht verlof.

Zz.
De mussen vallen
in de Lage Landen
bij tropische temperaturen
nog steeds niet van de daken.
Hittestress, hitteplannen,
hittegolf alerts,
hittecodes in geel, oranje
en zelfs in kleur rood
verlaten hun eenzaam
bestuurlijk bestaan,
worden geactiveerd
en allerwegen
volgen roosteraanpassingen
en gedragsadviezen
van de nationale hittecommissie.
Hitte is hot.

Zz.
Buitenlandse
werkers & zwoegers
buffelen
overal zichtbaar verder
in bouw, wegenbouw
grondwerk, kabelaanleg
bouw van warmtenetten
voor volgende herfst en winter
en typisch of niet,
nergens patriottische partijen
of Ware Vaderlanders
met protestborden en vuurwerk
tegen de aanwezigheid
en werkzaamheid van
deze Hardwerkende Medelanders.
Ongehoord Nederland[s].

Zz.
Airco’s en ventilatoren
in gans het land uitverkocht
met lange wachtlijsten
waarbij die in Ter Apel
en De Zorg verbleken.
Stroombesparing is even […]
in de ijskast & vriezer gestald
ijsjes en koele drankjes
vliegen er uit.

Zz.
In bijna buurland
Frankrijk
werden dezer dagen
drie kerncentrales
van het stroomnet afgeschakeld:
gevolg van de aanhoudende
en ongekende zomerhitte
met de onschuldige benaming
“canicule”.
Het benodigde Franse koelwater
bleek alleen nog geschikt
voor verwarming van gebouwen,
sauna’s of stoombaden.

Zz.
Ons land
is gewaarschuwd
voor het onwaarschijnlijke geval
dat toch nog ergens
een geschikte
en goedgekeurde bouwlocatie
zou opduiken.

Zz.
Over duiken gesproken:
tijd voor een koele,
verfrissende duik
in onze gemeenschappelijke
en gloednieuwe tuintobbe
met massagefuncties
en regendouche
gemaakt van fijn Fins hout
uit duurzame houtproductie.
[Pidä hauskaa vedessä!**]
Zz.

^{24 – 27 juni 2026.}

**Vertaling: Veel plezier in het water!