Ik ben een merkloze fiets
van een te groot formaat
met onaantrekkelijke
afschilferende kleuren
zonder noodzakelijke accessoires
voor het moderne verkeer:
een soort van Zweedse Kronan fiets
ooit ontwikkeld voor Zweedse soldaten
in oorlogstijd.

Ik ben een hoed van zware kwaliteit
gedateerd design, alleen aantrekkelijk
voor verwarde senioren
gesjeesde studenten
zogenaamd kunstzinnige types
en hippe festivalbezoekers.

Ik ben een tafel met ongelijke tafelpoten
van massief eikenhout en een fors tafelblad
waarop vele vlekjes een roofkatachtig vel
hebben gevormd
dat als apart had kunnen doorgaan
als het geen onappetijtelijke indruk had gemaakt.

Ik ben een tweedehands auto
met veel te veel kilometers op de teller
met versleten stoelen
die een volumineuze roman zouden kunnen vullen
als ze hun verhaal hadden mogen vertellen
met builen en schrammen
op een carrosserie
die zelfs bij schijnwerperlicht
geen glans meer afgeeft.

Ik ben een abstract schilderij
met grote kleurenpracht
door diverse verftechnieken aangebracht
waar iedere toeschouwer
geheel eigen kunstvoorstellingen in ziet.

Ik ben een pan
geschikt voor het bakken
van spiegeleieren
of een forse boerenomelet
liefst met mager bio spek
voor het overige volslagen onbruikbaar.

Ik ben een spons
bedoeld voor huishoudelijk schoonmaakwerk
edoch onbruikbaar voor beeldschermen
van tv en allerlei IT-apparatuur.

Ik ben een bed, zonder begin of eind
geschikt voor lange slaapsessies
zonder nare dromen
wél voor erotisch gerollebol
en veilige standjes.

Ik ben een deurbel van ouderwetse snit
met een onaangenaam belgeluid
elke argeloze bezoeker aansporend
er zo gauw mogelijk mee op te houden
of nog liever er van door te gaan.

Ik ben een spiegel uit grootmoeders tijd
van groot formaat, met een omlijsting
die de tand des tijds probleemloos
kan doorstaan
hetgeen niet geldt
voor degenen die voor deze spiegel gaan staan
om zichzelf te zien: spiegelbezoekers
kunnen alleen maar hun eigen rug op!

Ik ben een kast, vol mysterieuze voorwerpen
boeken, tijdschriften en houten speelgoed
dat geen mens meer op een vrijmarkt voor
vrijwel noppes wil kopen.

Ik ben een lege fles in afwachting
van de eerstvolgende gang naar de Glasbak
een modern massagraf voor veelsoortig glas
dat ongevraagd daarin wordt gedumpt.

Ik ben een ruime, luxe lift
uitgerust met lederen zitbankje
telefoon en gedempt licht
op weg naar de hoogste verdieping
in een woontoren die nog gebouwd
moet worden.

Ik ben een huis, zonder thuis te bieden
een huis van levenloze zielen
vol ronddolende gedaantes
die in niets aan menselijke wezens
doen denken, naargeestige stripfiguren
op weg naar hun einde.

Ik ben een letter van het alfabet
zonder kennis welke letter ik ben
of ben geweest of welke letter
ik ooit zou willen zijn.
Ik ben een balpen
schrijvend tot plots de inkt op is
en mijn leven eindigt.

Project “Uit de lyrische mottenballenkist, 12 – 13 juni 2019

waarom moest Gij
Uw schone, machtige Spanje verlaten
verruilen voor die afvallige, kille
vijandige Republiek der Lage Landen?
Moest Gij, Alva, hen komen besturen
knechten, folteren en terugvoeren
naar het Ware Geloof van die Ene Ware Kerk?

Uw Spaanse vaderland en de Portugese Bezittingen
van de Hispaanse Troon waren zo groot en groots
zeker na de overwinning op de Moorse Muzelmannen.
Oogstrelende, doorzonde Iberische landschappen
prikkelen onze zinnen
alsof ze ontsproten zijn
aan een Goddelijk Schilderdoek.

Nu eens met grove penseelstreken
en woeste kleuren neergezet op het schilderdoek
dan weer fijnzinnig en ingetogen aangebracht
zoekend naar de Lichtheid des Heeren
in Zijn Iberische Schepping.

Heuvels, bergen en dalen, sappige weiden
en roestbruine akkers, pastorale scenes
met schaapachtige kuddes, herders
en waakzame herdershonden.

Een waarlijk erotische, rondborstige natuur
met Arcadische beeldenstoet glijdt voorbij
afgewisseld door ongenaakbare rotsen
en granieten wanden, wijdbeens geopende rotsen
waarop het zaad al een Eeuwigheid geleden viel
tot onvruchtbaarheid veroordeeld
opgedroogde beken en bergrivieren
stille metaforen voor vele opgedroogde tranen
omwille van voorbije veldslagen, belegeringen
en de huisgemaakte Spaanse Burgeroorlog.

Iberische dorpen en gehuchten
als met een reuze zoutstrooier rondgestrooid
door een verstrooide goddelijke Schepper
steden met levende, historische architectuur
die in stille verwondering achterlaat
volksmuziek en klassieke composities vibreren
door zon zengende straten en stegen.

Juaquin Rodrigo’s Concerto de Aranjuez
klinkt bijna dagelijks in mijn oren.
Zijn gitaarmuziek weerspiegelt angsten en weemoed
en vrolijke trots op Spanje’s schoonheid en rijke cultuur.
Ongeschreven, muzikale, Iberische poëzie.

Project “Uit de lyrische mottenballenkist”,
21 – 30 mei 2019, tijdens een rondreis door Spanje en Portugal.

Deze woorden verwoorden
alleen maar de ongevraagde
gedachten van de schrijver,
gedachten zonder zekerheid
of zelfs maar waarschijnlijkheid
van waarde voor de lezer,
een waardeloze tekst
zonder inhoud, zonder herkenbaar doel
of bedoeling, zinloos
in de strikte zin des woords.

Hoezo “In den beginne was het woord”?
Waarlijk, deze bijbeltekst
dient herschreven te worden,
want als het begin
begint met het woord
en dat eerste woord is onwaar,
waar blijft dan het begrip “waar”?
Geen woord meer!

Project Uit de lyrische mottenballenkist, april 2019
 

Ze passeren alleen de revue
tijdens slaapuren of in doordedagse dromen
als versteende fotobeelden
alsof betrokkenen schrokken van zichzelf
in een onverwacht moment van bewustwording
of minstens zelftwijfel over dit zogenaamde leven
in versteende natuur, gereduceerd tot parkjes
en plantsoenen en minimale grasstroken
en de stedelijke dierentuin.

Maar urban gardening en wekelijkse jogging
met personal coach en event partys
een mental coach en gezamenlijke picknick
of BBQ met collega’s of buurtgenoten
compenseren veel, soms,
eigenlijk slechts af en toe.
Ik ben toch wel aan iets nieuws
aan iets anders toe.

Project “Uit de lyrische mottenballenkist”,6 april 2019.

Elk geluid uit het duister
scherpt mijn zinnen.
Het huis lijkt op een oude driemaster
waar balken en masten kraken
steunen en zuchten
of schraperig adem halen.

De antieke klok beneden slaat vijf keer
in de verte luidt de dagverse dag
zijn bestaan in met vroege vertrekgeluiden.

Ik lig erbij, elk geluid mij bedreigend.
Gelukkig neemt de slaap me weer mee
naar nieuwe bewusteloosheid.

Project “Uit de lyrische mottenballenkist”, 26 januari 2019

Het bonte behang verbleekt
het gesnik van de wasautomaat
is een waarschuwing,
mijn wasgoed treurt ook al om mij,
de wasautomaat draait zijn wasprogramma
vol overtuiging, die ik mis.

Project “Uit de lyrische mottenballenkist”, 8 november 2019

Zonder licht of zon
niet ontwaken met kwieke vogelkens
of met het vroege krantenmeisje op oma’s fiets
geen klussenbus met slaperige oogjes
en pruttelende motor
gelijk een overjarig koffiezetapparaat.

Geen koffiegeuren of verse ovenbroodjes
die doen watertanden
afwezig de douchegeluiden uit naburige huizen
geen vroege wandelaars
met overenergieke blikken op oneindig
geen ochtendlijke dekens
over velden en weilanden
of verstilde sloten vol eenden gesnater.

Een zonloze dag, zonder ouder worden
het leven als ongeschilderd stilleven
Een dag zonder vers geperst sinaasappelsap
of gekookt eitje, kop thee of koffie
zonder fris gepoetste tanden.
Deze dag is op slot,
gewoon, niks loos.

Project “uit de lyrische mottenballenkist” nr. 2, sept/okt 2016

Je eigen moeder kon dat echt niet,
je zus probeerde wel voor de spiegel,
maar werd allengs kriegel.

Een glimlach die indruk maakt
door echtheid, oorspronkelijkheid,
’t onverwachte verbeeldend,
begeleiding van een woord of zin
of een blik die je doorboort
of je aan de grond vastnagelt,
zo’n glimlach is er van jou voor mij
en dat maakt jou tijdloos tot de mijne.

Zie ik nou een glimlach van jou
of van zo’n Hollywood-ster?